چنانچه به اسانيد بسيار از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و ساير ائمّه صلوات اللّه عليهم منقول است كه : خيرى نيست در قرآئتى كه در آن تدبّر نباشد . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : قرآن به حزن نازل شده است ، پس آن را به حزن بخوانيد « 1 » . و از حفص منقول است كه : حضرت امام موسى عليه السّلام از شخصى پرسيدند كه : بقا در دنيا را مىخواهى ؟ گفت : بلى ، فرمود : چرا ؟ گفت : از براى خواندن قل هو اللّه أحد ، پس حضرت بعد از زمانى فرمودند : اى حفص هركه از دوستان و شيعيان ما بميرد و قرآن نداند ، در قبر حق‌تعالى او را تعليم مىفرمايد تا درجات او را بلند گرداند ؛ زيرا كه درجات بهشت به قدر آيات قرآن است ، به قارى مىگويند بخوان و بالا رو ، پس هرآينه كه مىخواند يك درجه بالا مىرود ، حفص گفت : كسى را نديدم كه خوفش با امّيدش زياده از آن حضرت باشد ، و چون قرآن مىخواند به حزن و اندوه مىخواند ، و به نحوى مىخواند كه گويا به مشافهه با كسى خطاب مىكنند « 2 » . و از رجاء بن ضحّاك منقول است كه : حضرت امام رضا عليه السّلام در راه خراسان چون به ميان رختخواب مىرفتند ، تلاوت بسيار مىفرمودند ، و چون به آيه‌اى مىرسيدند كه در آن ذكر بهشت يا دوزخ بود مىگريستند ، و از خدا سؤال بهشت و استعاذه از جهنّم مىنمودند ، و چون در نماز سورهء قل هو اللّه احد مىخواندند بعد از احد آهسته مىگفتند اللّه احد ، و چون سوره را تمام مىكردند سه مرتبه مىگفتند كذلك اللّه ربّنا ، و چون سورهء قل يا ايّها الكافرون مىخواندند بعد از لفظ كافرون

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 614 ح 2 . ( 2 ) بحار الانوار 92 / 188 ح 10 .